Cross-overstudie naar de biobeschikbaarheid van OSA

Silicium is na zuurstof het meest voorkomende element in de aardkorst. De spreiding van siliciumtekort wijst erop dat Si de botvorming beïnvloedt via de samenstelling van het kraakbeen en uiteindelijk de verkalking ervan. De inname van Si via de voeding werd voor Amerikaanse burgers geschat op 20 tot 50 mg, met een lagere inname bij op dieren gebaseerde voeding en een hogere bij plantaardige voeding. Studies naar de minimale siliciumbehoefte en suppletie-experimenten die de biobeschikbaarheid van verschillende siliciumverbindingen vergelijken, ontbreken echter. Van orthokiezelzuur werd gesuggereerd dat het een belangrijke functie heeft in het siliciummetabolisme; het komt zowel in zoet water als in zeewater voor.

Deze monomere vorm van kiezelzuur is stabiel bij verdunde concentraties van ongeveer 10-4M, maar condenseert tot silicagels bij hogere concentraties en lage pH. De opname en de uitscheiding via de urine van Si uit gestabiliseerd orthokiezelzuur (OSA), een gestandaardiseerd plantaardig silica-extract van de Si-accumulerende plant *Equisetum arvense*, en colloïdaal kiezelzuur werden vergeleken in een dubbelblinde studie bij gezonde proefpersonen.